Zaterdagochtend konden we dan toch nog volgens plan vertrekken. We hebben niet echt een planning voor de komende vier maanden, maar het enige wat vaststond is dat we 1 april wilden vertrekken. En laat nou juist dat, door een kenteken dat lang op zich liet wachten, bijna (letterlijk) in het water gevallen zijn.
Maar alles kwam weer op het nippertje goed. Vrijdagavond om half 9 was de camper in Katwijk en zo konden we zaterdag op tijd vertrekken met bestemming onbekend, plan zo goed als onbekend en vier maanden de tijd om samen met elkaar door te brengen. Want daar waren we wel aan toe, even geen afspraken, plannen en to-dolijstjes, maar gewoon zien waar we terecht komen. Eerste land van onze reis stond wel vast en dat is Duitsland. Met een hoop regen hebben we de camper ingepakt en ook de dag van vertrek en de eerste ochtend is er veel regen gevallen. Maar sinds zondagmiddag hebben we droog weer en dat is toch nog wat makkelijker genieten van elkaar.
We hebben de eerste zaterdag best ver gereden. Het plan was rijden zolang de kinderen het leuk vonden en dat ging eigenlijk heel goed. We reden langs het plaatsje Elten en gezien onze achternaam moesten we daar natuurlijk even stoppen. We hebben meteen even boodschappen gedaan (wat dankzij de AH bezorgservice die we thuis gebruiken alweer een uitje op zich was) en zijn daarna doorgereden richting een campspace in de buurt van Wissen waar we zaterdag en zondag hebben overnacht.
Omdat we gezien de korte tijd die we hadden letterlijk alleen alle spullen in de camper gezet hadden en geprobeerd een plekje te geven leek het ons een goed idee om eerst even twee nachtjes ergens te staan. Zo hadden we even de tijd om onze nieuwe camper te kunnen ontdekken. We hebben er drie dagen over gedaan voordat we stromend water hadden (er bleek een vorstbeveiliging onder de 4 graden aan te gaan waardoor al het water steeds vanzelf wegliep) en inmiddels is er ook al wat heen en weer verplaatst met spullen, maar we zijn al aan de camper en het slapen in de andere bedden gewend.
Zondagochtend regende het eerst nog en was het heel koud dus hebben we in de camper spelletjes gedaan en met lego gespeeld. Zondagmiddag was het droog en zijn we op ontdekkingstocht door de grasvelden en heuvels gegaan. De twee jongste ontdekkingsreizigers hielden het alleen vrij snel voor gezien, daarom is Joska met Ezra en Livia terug gegaan naar de camper en zijn Derk en Amelie verder gegaan opzoek naar het water dat we hoorden en van bovenaf zagen stromen. Terwijl Joska, Ezra en Livia in de camper wachten kregen zij nog een video verslag in Freek Vonk style toegestuurd vanuit het dal. Toen ook Derk en Amelie weer terug waren bij de camper kwam eindelijk voorzichtig een zonnetje door en hebben we bij het kampvuur popcorn gemaakt. En zo bleek, het is heel leuk om met je fiets een heuvel op te lopen en dan keihard naar beneden te fietsen. Gelukkig vermaken onze kinderen zich snel.
Maandagochtend zijn we verder gereden, Joska had Ezra beloofd dat we naar het Dinopark vlakbij Hannover gingen. Dat was nu niet helemaal meer op de route, maar beloofd is beloofd dus we gingen terug naar het noorden. De kinderen waren het die dag iets sneller zat om te rijden, maar onderweg kwamen we een speeltuintje tegen waar we ons een kleine twee uur hebben vermaakt voordat we weer verder reden. We reden door Winterberg, waar geen echte sneeuw meer was en vervolgden onze weg richting Hannover. Toen we trek kregen en de kinderen ook moe werden zijn we bij een parkeerplaats, waar je mag overnachten, naast een bos in Oerlinghausen neergestreken en hebben we daar de nacht doorgebracht. Ook hier hadden de kinderen genoeg aan een paar takjes en steentjes om zich nog even buiten mee te vermaken.
Vandaag (dinsdag) zijn we verder gereden richting het Dinopark. Joska heeft zich daar met de kinderen de hele dag vermaakt en Derk heeft in de camper wat werk op zijn laptop kunnen verrichten. Het Dinopark is, zeker met mooi weer want alles is buiten, echt een aanrader. Naast de dino’s om te bekijken zijn er ook verschillende leuke speeltuintjes in het park. Rond 16 uur stapten we weer de camper in, we rijden nu richting Berlijn maar moeten ons precieze plan nog bedenken, en zijn nu beland op een camperplaats in Helmstedt.
Amelie maakt tijdens onze reis ook haar schoolwerk, dit gaat al in een aardig vlot tempo en zeker tijdens het rijden is er genoeg tijd om schoolwerk te maken. Ze vindt het gelukkig ook leuk om te doen, dus dat helpt. Ook ‘beheert’ Amelie ons reisbudget. Ze houdt alle uitgaven voor ons bij en zo heb ik haar vanmorgen geleerd hoe je met cijferend rekenen makkelijker verschillende bedragen bij elkaar op kan tellen. Ze vindt het heel leuk om nieuwe dingen te leren. Ze wordt zich zo ook bewust van hoeveel alles kost. Zo is ze enorm enthousiast over de twee keer dat we nu gratis hebben overnacht, maar schrok ze vanmiddag in het Dinopark ook van de kosten voor de lunch. De leuke en extra dingen moeten natuurlijk ook gewoon kunnen op een reis, maar het is goed voor haar om zo ook te begrijpen waarom we sommige keuzes wel of niet maken. We kunnen niet elke dag uiteten zullen we maar zeggen 😉
Tot slot is er zelfs na een paar dagen (en eigenlijk ook in de aanloop hiernaartoe) al het besef hoe dankbaar we mogen zijn dat we deze reis kunnen en mogen maken met z’n vijven. En die dankbaarheid vinden we ook echt in de kleine dingen die eigenlijk zo groot zijn. Zoals zondag toen Joska samen met Ezra en Livia terug via de heuvels naar de camper liep en Livia weigerde nog een stap te zetten. Dat Ezra dan weer zover hersteld is dat hij, met af en toe een rustpauze tussendoor, zelf naar boven kan lopen zodat Livia op Joska’s rug terug kon zijn van die besef momenten. Maar ook hoe lief en zorgzaam Amelie vandaag in het park was als ze even op haar broertje of zusje moest letten, omdat je als ouder alleen met drie kinderen nou eenmaal weleens een hand tekort komt. We hopen juist veel van dit soort kleine momenten samen met elkaar te beleven. Zodat we de heftige tijd die achter ons ligt kunnen afsluiten en vooruit kunnen kijken naar onze toekomst vol van hoop.